Antoniuk: paralela między Mariupolem a Warszawą w roku 1944 jest absolutnie uzasadniona

Featured Video Play Icon

Dmytro Antoniuk / Fot. materiały własne

Korespondent Radia Wnet na Ukrainie o tym, jakie znaczenie dla niego ma Powstanie Warszawskie.

Co łączy Warszawę i Mariupol? Z pewnością tragedia wojny, śmierć ludności cywilnej i zrujnowane budynki, ale czy coś więcej? Dmytro Antoniuk tłumaczy, jakie podobieństwa dostrzega pomiędzy tymi miastami.

W 78 rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego zostanie odsłonięta wystawa fotograficzna na Placu Piłsudskiego. Na zdjęciach widać zniszczoną bombardowaniami i ostrzałem artyleryjskim Warszawę z 1944 roku. Druzgocącym obrazom polskiej stolicy towarzyszą ukraińskie miasta z 2022 roku, ze szczególnym uwzględnieniem Mariupola.

Podziemie ukraińskie podnosi głos w okupowanych przez Rosjan miastach.

Zdaniem Antoniuka Ukraińcy powinni pamiętać o Powstaniu Warszawskim, tak jak Polacy pamiętają o zbrodniach Rosjan w Ukrainie. Buduje to obopólną solidarność naszych narodów. Jest ona obecnie bardzo potrzebna – pozwala umacniać strategiczny sojusz Polski i Ukrainy.

Zachęcamy do wysłuchania całej rozmowy. 

Czytaj także:

Program Wschodni – atak na obóz w Ołeniwce, wywiad z Achmiedem Zakajewem – 30.07.2022

Bobołowicz: Prezydenci Polski i Ukrainy rozmawiali o ewentualności przedostawania się migrantów przez Ukrainę do Polski

Korespondent Wnet komentuje wydarzenia przy polsko-białoruskiej granicy z perspektywy ukraińskiej. Paweł Bobołowicz omawia m.in. wczorajszą rozmowę prezydenta Dudy i prezydenta Zełenskiego.

Drugim gościem porannej audycji jest korespondent Radia Wnet na Ukrainie, Paweł Bobołowicz. Dziennikarz opowiada o tym jak w ukraińskich mediach prezentuje się sytuację przy polsko-białoruskiej granicy.

Rzeczywiście media ukraińskie relacjonują sytuację na granicy polsko-białoruskiej. Wczoraj głównym tematem w tym zakresie była rozmowa prezydenta Andrzeja Dudy i prezydenta Wołodymira Zełenskiego – przyznaje redaktor.

Jak dodaje nasz korespondent o rozmowie prezydentów poinformował Jakub Kumoch. Prezydenci omówili działania Łukaszenki i są w pełni solidarni. Po tej rozmowie, biuro prezydenta poinformowało, że strony wymieniły się informacjami na temat trudnej sytuacji na granicy.

W ubiegłym tygodniu Straż Graniczna Ukrainy poinformowała, że na granicy ukraińsko-polskiej nie zaobserwowała żadnego nielegalnego ruchu – dodaje Paweł Bobołowicz.

Paweł Bobołowicz przedstawia również sytuację w Donbasie, gdzie dalej trwa wojna z prorosyjskimi separatystami, oraz wiadomości dotyczące koncentrowania się rosyjskich sił wojskowych na granicy z Ukrainą. Nasz korespondent podkreśla, że jest to niepewna wiadomość. Sytuacja nie wydaje się wyjątkowa.

Na wschodzie Ukrainy cały czas trwa rosyjska agresja. Komunikaty stamtąd są niepokojące – zaznacza korespondent.

Zapraszamy do wysłuchania całej rozmowy!

N.N.

Rada Najwyższa Ukrainy zatwierdzi dzisiaj zmianę premiera

Nowym szefem rządu nie zostanie jednak związany z reżimem Wiktora Janukowycza Siergiej Tihipko.

Paweł Bobołowicz mówi o tym, że ukraińska Rada Najwyższa zatwierdzi zmianę szefa rządu. Ołeksija Honczaruka zastąpi jego dotychczasowy zastępca Denis Szmyhal. Jest to postać dość nowa w polityce. Był szefem bursztyńskiej elektrociepłowni, należącej do oligarchy Rinata Achmetowa. Szmyhal odcina się od tych powiązań.

Jak relacjonuje korespondent Radia WNET, do zmian dojdzie także w kierownictwie resortów zdrowia i spraw zagranicznych.

Ponownie poruszony zostaje również temat rozmowy Pawła Bobołowicza z Antonem Drobowyczem, nowym szefem IPN. Drobowycz uzależnia zgodę na wsznwienie polskich prac poszukiwawczych na Ukraiinie od podjęcia korzystnej dla Ukrainy decyzji na temat renowacji ukraińskich miejsc pamięci:

Polityka historyczna byłą niebezpiecznym elementem w relacjach polsko-ukraińskich. Warto wiedzieć, co sądzi  o tym Anton Drobowycz.

Zdaniem Pawła Bobołowicza sprawa dymisji Ołeksija Honczaruka, najmłodszego premiera w historii Ukrainy, jest dość zagadkowa. Jeszcze do niedawna jego relacje z prezydentem Zełeńskim były dobre. Nie zniszczyło ich nawet ujawnienie nagrań, na których Honczaruk niepochlebnie wyraża się o Zełeńskim:

Rząd ukraiński nie cieszy się poparciem społeczeństwa. Być może dymisja Honczaruka jest spsoobem na poprawę notowań; zarówno rządu, jak i prezydenta.

Wysłuchaj całej rozmowy już teraz!

K.T / A.W.K.

Szósta rocznica krwawych wydarzeń na kijowskim Majdanie. Jak pokojowy marsz zamienił się w masakrę?

-Chciano pokojowo zmusić deputowanych rady najwyższej, którzy tego dnia rozpoczynali sesje, zmusić do wprowadzenia zmian w konstytucji – dodaje Bobołowicz.

 

Paweł Bobołowicz, korespondent Radia WNET na Ukrainie wspomina dzień 18 lutego 2014 roku, w którym w ramach kijowskiego Majdanu doszło do krwawych wydarzeń:

Tysiące osób w godzinach porannych wyszło z Majdanu kierunku rady najwyższej […] to miał być pokojowy marsz, w ten sposób chciano pokojowo zmusić deputowanych rady najwyższej, którzy tego dnia rozpoczynali sesje, zmusić do wprowadzenia zmian w konstytucji, a właściwie przywrócić konstytucję z 2004 roku.

Poprzednia konstytucja, do której odwoływali się protestujący, dawała prezydentowi o wiele mniejsze kompetencje:

To próba ograniczenia prezydenta Wiktora Janukowycza […] Rada najwyższa była otoczona siłami wojsk wewnętrznych Berkutu [wyspecjalizowanej jednostki milicji ukraińskiej podlegającej MSW – przyp. red], gdy ten tłum dotarł pod radę najwyższą, to doszło do ataku […] ludzie zrzucami z ciężarówek funkcjonariuszy wojsk wewnętrznych i dotarli do ostatnich szeregów pilnujących rady najwyższej.

Funkcjonariusze znajdujący się na ostatniej linii obrony rady najwyższej wyposażeni byli w broń palną oraz białą. Rada najwyższa została otoczona przez protestujących, jednak po początkowym sukcesie, funkcjonariusze odpowiedzieli ogniem:

Cały dzień krawych zajść […] tego dnia zginęło co namniej 20 osób, kilkaset osób zostało rannych. Najbardziej krwawe wydarzenia rozegrały się w Parku Maryjskim […] wieczorem rozpoczał się szturm na majdan, zostały rozbite barykady, palono namioty w których od 3 miesiący protestowali w centrum Kijowa.

Dzisiejsza rocznica była początkiem krwawych działań, które miały trwać jeszcze przez dwa dni – 20 lutego rozstrzelano protestujących na ulicy Instytuckiej:

Sprawy dotyczące Majdanu rzeczywiście obejmują nieprawdopodobną liczbę epizodów. Jest badanych ponad 4 tysiące przypadków, jako osoby poszkodowane występowało ponad 440 osób. Do sadu trafiło 195 aktów oskarżenia przeciwko 298 osobom. W tym momencie 46 osób otrzymało wyroki […] Wiele osób, które brały bezpośredni udział w pacyfikowaniu i strzelaniu do protestujących, po prostu uciekło z Ukrainy.

Pamięć po poległych jest żywa, w samym centrum Kijowa znajdują się tablice informacyjne i miejsca pamięci. Mieszkańcy czekają także na powstanie muzeum rewolucji, którego budowy domagają się od pewnego czasu.

A.M.K.

Bobołowicz: W Korosteniu doszło do wydarzeń określanych mianem największych tego typu działań kawalerii w XX wieku

Paweł Bobołowicz zwiedzając Korosteń, opowiada o walkach Korpusu Jazdy płk. Juliusza Rómmla w październiku 1920 roku. W ramach tych działań Polacy wzięli do niewoli 4 tysiące jeńców.

 

Paweł Bobołowicz kontynuuje swoją korespondencję z podróży w ramach akcji Ukraiński Zwiad WNET. Dziś znajduje się on w Kijowie, jednak cofa się do historii z miasta Korosteń, w którym był wczoraj:

Korosteń jest historyczną stolicą Drewlan. Miasto było jedną z siedzib tego wschodniosłowiańskiego plemienia i walczyło z kniaziami kijowskimi, w tym z Igorem Rurykowiczem.

O samym Korosteniu Paweł Bobołowicz rozmawiał z  Andrijem Ochrimczukiem, pasjonatem historii oraz sekretarzem urzędu miasta Korosteń. Mówił on, iż jest wiele wydarzeń historycznych związanych z tym miastem. Jego dewizą, która zapisana jest również w herbie: „Nie zgorzeje w płomieniach”. Oznacza to, że Korosteń wytrzymał kilka takich najazdów i podpaleń, które w pełni go niszczyły, jednak miasto za każdym razem było odbudowywane.

Jak kontynuuje swoją historię, w X wieku trwał konflikt pomiędzy Drewlanami, Polanami i Olgą o pierwszeństwo wśród państwowotwórczych organizmów. Wygrała Olga i zwyciężyła nad Drewlanami, wykorzystując podstęp i różne gry polityczne. Korosteń spłonął, spłonęła siedziba kniazia, ale z czasem miasto się odbudowało.

Paweł Bobołowicz uzupełnia historie opowiedzianą przez Andrieja Ochrimczuka. Olga, by spalić Korosteń, miała wykorzystać podstęp. Za odstąpienie od oblężenia poprosiła o symboliczną daninę: po parze gołębi (według innych opowieści wróbli) z każdego domu:

Gdy otrzymała ptaki, poleciła przywiązać do nich płonąca słomę. Ptaki powróciły do gospodarstw i miasto spłonęło. Tak Olga pomściła śmierć swojego męża Igora, syna Ruryka. Olga, była babką Włodzimierza Wielkiego – chrzciciela Rusi.

Korespondent Radia WNET na Ukrainie przeskakuje w wydarzeniach historycznych tego miasta o 10 wieków do przodu, kiedy to w 1920 roku polskie wojsko dokonało zagonu na Korosteń:

Były to walki Korpusu Jazdy płk Juliusza Rómmla w październiku 1920. Wydarzenie określane jest mianem największych tego typu działań kawalerii w XX wieku. Polacy wzięli do niewoli 4 tys. jeńców. Zdobyto 14 dział, 60 ckm-ów, ponadto zniszczono 3 pociągi pancerne, zdobyto składy żywności i amunicji. Był to jeden z ostatnich epizodów wojny z bolszewikami w 1920 roku.

Paweł Bobołowicz podsumowując tę historię, mówi także o skutkach tego wydarzenia. Była to budowa linii fortecznej. Jak dodaje, w Korosteniu w przestrzeni publicznej, informacji na temat wydarzeń z 1920 roku na próżno można szukać.

Fot. Domena Publiczna

#ukrainskizwiadWNET

Bobołowicz: Komik pozostaje liderem w wyborach prezydenckich na Ukrainie. Największe poparcie ma wśród młodych ludzi

W najbliższą niedzielę (31 marca) Ukraińcy będą wybierać prezydenta. Według najnowszych sondaży liderem w wyborach prezydenckich pozostaje Wołodymyr Zełenski, ukraiński aktor i komik.

Wołodymyr Zełenski w roli prezydenta Ukrainy satyrycznego serialu telewizyjnego Слуга Народа. Fot. Ярослав Бурдовицин (CC BY-SA 4.0), źródło: Wikimedia Commons

Według najnowszych sondaży na Załenskiego chce zagłosować aż 28%, a niektóre dane wskazują nawet na 31% poparcie.

Jak dodaje Paweł Bobołowicz, wśród wyborców Załenskiego są przede wszystkim młodzi ludzie, przed 30 rokiem życia. Inni kandydaci, np. Julia Tymoszenko nie mogą liczyć na tak duże poparcie wśród ukraińskiej młodzieży, na którą będą głosować osoby po 50 roku życia i emeryci.

Nasz korespondent pyta przechodniów z Kijowa, na kogo zagłosują. Jedna z osób stwierdza, że właśnie odda głos na owego komika. Dlaczego? On bowiem nie był jeszcze przy władzy i nie był związany z polityką.

Inny przechodzień natomiast zagłosuje na Anatolija Hrycenko, byłego ukraińskiego ministra obrony. Motywacją do oddania głosu na Hrycenkę zapytanego pieszego jest duże doświadczenie ukraińskiego polityka.

Zapraszamy do wysłuchania całej korespondencji.

JN

List otwarty do prezydenta RP Andrzeja Dudy w sprawie polskiego ambasadora na Ukrainie

Polscy naukowcy i eksperci, przedsiębiorcy, dziennikarze, działacze polskich środowisk na Ukrainie publikują otwarty list z prośbą o nieodwoływanie Jana Piekło z funkcji ambasadora RP na Ukrainie

W dniu 19 grudnia br. zostało opublikowane Postanowienie Prezydenta RP odwołujące Jana Piekło z funkcji ambasadora RP na Ukrainie. Odwołanie ma nastąpić  z dniem 31 stycznia 2019 roku. Decyzja ta wywołała wiele komentarzy i kontrowersji.  Dzisiaj z apelem o pozostawienie Jana Piekło na funkcji ambasadora w otwartym liście do prezydenta Andrzeja Dudy wystąpili działacze polskich środowisk na Ukrainie, a także naukowcy i eksperci, przedsiębiorcy, dziennikarze zajmujący się problematyką ukraińską.

Poniżej publikujemy treść listu:

                                                                       Warszawa-Kijów, 22.12.2018r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

Pan Andrzej Duda 

Szanowny Panie Prezydencie!

Z głęboką troską przyjęliśmy informację o odwołaniu ze stanowiska Ambasadora RP na Ukrainie Jana Piekło.

Jan Piekło pełni swoją misję na tym bardzo ważnym z punktu widzenia polskiej polityki zagranicznej stanowisku od października 2016 roku. Ten czas jest szczególnie trudnym, ale także istotnym zarówno dla Ukrainy jako państwa, jak i dla relacji polsko-ukraińskich. Konsekwencje dziś trwających procesów będą miały wpływ na sytuację w naszym regionie w najbliższych latach lub nawet dziesięcioleciach.

Od 2014 roku Ukraina zmaga się z rosyjską agresją zbrojną, a zarazem wdraża reformy będące konsekwencją przemian, jakie rozpoczęły się dzięki zwycięstwu Rewolucji Godności z przełomu 2013 i 2014 roku. Zmiany te, same w sobie niełatwe, są dodatkowo utrudniane przez agresywną politykę Federacji Rosyjskiej, której ostatnim aktem był otwarty atak na jednostki Sił Morskich Ukrainy w Cieśninie Kerczeńskiej 25 listopada tego roku. Trwająca już prawie pięć lat wojna w Donbasie oraz aneksja Krymu pochłonęły już wiele tysięcy ofiar – rannych i zabitych, a wielu Ukraińców musiało opuścić swoje domy. Niestety, nic nie wskazuje na to, by sytuacja miała ulec szybkiej poprawie. W tych okolicznościach wspólnym interesem Polski i Ukrainy jest przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa w regionie czego niezbędnym warunkiem jest stabilizacja Ukrainy jako suwerennego państwa. W tej sytuacji szczególnego znaczenia nabiera strategiczne partnerstwo polsko – ukraińskie..

Dzisiejsze relacje polsko-ukraińskie nie są wolne od trudnych, wymagających szczególnej uwagi kwestii. To przede wszystkim sprawy związane z tragiczną historią relacji polsko-ukraińskich w XX wieku. Ostatnim przejawem tego problemu są kontrowersje związane z ekshumacją ofiar zbrodni wołyńskiej oraz upamiętnianiem ofiar po obu stronach. Sfera ta wymaga zrównoważonego podejścia, głębokiej dyskusji oraz kontynuowania działań realizowanych na rzecz rozwiązania dzielących nasze narody problemów. Ostatnie posiedzenie Polsko-Ukraińskiego Forum Partnerstwa, które po półtorarocznej przerwie odbyło się 1 grudnia w Kijowie, w obecności ministrów spraw zagranicznych Polski i Ukrainy, stwarza nadzieję na osiągnięcie porozumienia w delikatnej materii polsko-ukraińskich stosunków na polu historycznym.

Uważamy, że w działaniach tych – zarówno związanych ze wspieraniem Ukrainy na polu dyplomatycznym, jak i dotyczących dwustronnych relacji w wymiarze historycznym i bieżącej polityki – zasadnicze jest budowanie zaufania. Dlatego RP na Ukrainie powinien reprezentować nadal dotychczasowy Ambasador Jan Piekło.

Ambasador Jan Piekło posiada w swojej biografii doświadczenia związane z obserwacją  konfliktów zbrojnych. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku jako dziennikarz był obecny w byłej Jugosławii w czasie trwającej tam wówczas wojny. Dzięki temu posiada on głębokie zrozumienie szczególnych uwarunkowań i problemów, z którymi mierzy się teraz Ukraina. Również jego orientacja w problematyce dotyczącej relacji polsko-ukraińskich jest w naszej ocenie wyjątkowa. Warto tu wspomnieć, iż Jan Piekło przez wiele lat kierował Fundacją Współpracy Polsko-Amerykańsko-Ukraińskiej PAUCI. Jako środowisko naukowców, dziennikarzy i ekspertów zdajemy sobie sprawę, że niewiele jest osób tak doskonale poruszających się w przestrzeni relacji polsko-ukraińskich i tak dobrze rozumiejących zachodzące na Ukrainie przeobrażenia społeczno-polityczne i kulturowe. Zmiana na stanowisku ambasadora na Ukrainie budzi również obawy wśród Polaków na Ukrainie – zarówno zamieszkujących tutaj od pokoleń, jak i polskich przedsiębiorców, których praca pozostaje niełatwą wobec niewiadomych konsekwencji obecnej sytuacji geopolitycznej i nadchodzących wyborów.

Wobec powyższego zwracamy się z prośbą o pozostawienie na dotychczasowym stanowisku Ambasadora Jana Piekło do końca okresu urzędowania, lub chociażby do końca kampanii wyborczej przed wyborami do Rady Najwyższej Ukrainy.

Monika Andruszewska, dziennikarka

 Bogumiła Berdychowska 

Jakub Biernat, dziennikarz, TV Biełsat

 Paweł Bobołowicz, dziennikarz

Anna Bojanowska-Sosnowska, wiceprezes Fundacji Ambitna Polska

Piotr Ciarkowski, przedsiębiorca, właściciel firmy Bikor

Oleg Dubisz, pierwszy wiceprezes, Polsko-Ukraińska Izba Gospodarcza

Marcin Frenkel, politolog, publicysta, Uniwersytet Łódzki

Marcin Giełzak, przedsiębiorca, historyk, publicysta, członek rady fundacji Ambitna Polska

Switłana Gienina, działacz polonijny w sferze biznesu

Tomasz Grzywaczewski, dziennikarz i reportażysta

prof. Igor Hałagida, historyk, Uniwersytet Gdański

prof. Ola Hnatiuk, ukrainistka, UW, Instytut Slawistyki PAN

Wojciech Jakóbik, redaktor naczelny Biznesalert.pl

Wojciech Jankowski, dziennikarz, Kurier Galicyjski

dr Barbara Jundo-Kaliszewska, historyk, Uniwersytet Łódzki

dr Tomasz Kamiński, politolog, Uniwersytet Łódzki

dr Joanna Konieczna-Sałamatin, socjolożka, Instytut Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego

dr Piotr Kościński, dziennikarz i medioznawca

Ludmiła Krywa, doktorant, członek Stowarzyszenia Polaków w Humaniu, Ognisko

dr Tomasz Lachowski, prawnik, Uniwersytet Łódzki

Piotr Maciążek, dziennikarz

Dariusz Materniak, dziennikarz, Portal Polsko-Ukraiński polukr.net

dr Mikołaj Mirowski, historyk, publicysta

Olga Myczkowska, Prezes Romanowskiego Polskiego Kulturalno-Oświatowego Stowarzyszenia

Stanisław Panteluk, redaktor naczelny pisma Dziennik Kijowski

Wojciech Pokora, dziennikarz, Stop Fake Polska

Maria Przełomiec, dziennikarka, TVP

Marcin Rey, bloger

Agnieszka Romaszewska, dziennikarka, dyrektorka TV Biełsat

Andrzej Rosiński, historyk, dyplomata

Juliusz Sabak, dziennikarz, Defence24.pl

Krzysztof Siedlecki, przedsiębiorca, starszy partner ABSC Ltd.

Maria Siwko, dyrektor, Federacja Organizacji Polskich. Dom Polski

dr Olga Solarz, ukrainistka, antropolożka

dr Wojciech Stanisławski, historyk

dr Stanisław Stępień, dyrektor Południowo-Wschodniego Instytutu Naukowego

Prof. dr hab. Lech Aleksy Suchomłynow, prezes Polskiego Kulturalno-Oświatowego Towarzystwa „Odrodzenie” w Berdiańsku

dr hab. Andrzej Szeptycki, Instytut Stosunków Międzynarodowych UW

Wiktoria Szewczenko, prezes Polskiego Stowarzyszenia im. Juliana Lublińskiego w Nowogrodzie Wołyńskim

Zbigniew Szołyga, manager

Helena Udowenko, prezes Stowarzyszenia Miłośników Języka i Kultury Polskiej „Most Nadziei” w Starobielsku

Janusz Wdzięczak, członek zwyczajny Thomas Jefferson Research Center (Gruzja)

dr Ludwika Włodek, Studium Europy Wschodniej UW

Piotr Zaremba, dziennikarz, publicysta

Atak wojewody lubelskiego na lidera ukraińskiej społeczności to żenujący spektakl – komentarz Pawła Bobołowicza

Prokuratura Okręgowa w Zamościu umorzyła śledztwo ws. wypowiedzi dr. Grzegorza Kuprianowicza dotyczącej mordu na ludności ukraińskiej w Sahryniu. Decyzja nie jest prowomocna.

Od początku atak lubelskiego wojewody dr. Przemysława Czarnka na dr. Grzegorza Kuprianowicza był żenującym, politycznym spektaklem. Opisywałem jakie polityczno-historyczne duchy i cienie włóczą się korytarzami Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego. Ciekawe ile cienia zostało tam prof. Wołodymyra Osadczego? Przecież w tle  tej sprawy jest nowelizacja ustawy o IPN, która od miesięcy wpuszcza nas na rafy wizerunkowych porażek; a to w relacjach z Izraelem i USA, a to w stosunku do Ukrainy. A przecież to ten były doradca wojewody Czarnka występował w sejmie w roli eksperta przy pracach nad tą nowelizacją. Dziwnie koło się zamyka.

Dobrze, że prokuratura umorzyła postępowaniu, ale warto przypomnieć, że w konsekwencji tego ataku dr Kuprianowicz został odwołany z Komitetu Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa przy lubelskim IPN, a na jego osobę zwaliła się fala nieprawdopodobnego hejtu. Wokół doktora wytworzono wręcz atmosferę wrogości. Mało tego, bezsensowny atak wojewody wpłynął negatywnie na relacje naszego państwa z Ukrainą. Dał naszemu sąsiadowi silny argument do mówienia o stosowaniu represji w stosunku do niezależnych badaczy i mniejszości narodowych. Można sobie wyobrazić jak takie działania negatywnie wpływają na proces normalizacji stosunków, szczególnie w obszarze pamięci historycznej.

I tak lokalny polityk, który przyznawał, że na historii się nie zna, starał się ją zmienić i w dodatku wpływać na stosunki międzynarodowe. Wojewoda Czarnek, za tę przykrą awanturę, ponosi polityczną odpowiedzialność. Powinien też ponieść polityczne konsekwencje. Chyba, że potrafi przyznać się do błędu, przeprosić i naprawić krzywdy. I pozostaje mieć nadzieję, że nie będzie się kompromitować wnosząc zażalenie na decyzję prokuratora.

Miesiące szczucia przeciwko dr. Grzegorzowi Kuprianowiczowi będą trudne do zapomnienia. Trudno sobie wyobrazić jak się żyje z taką łatką, jaką przyprawiono lubelskiemu naukowcowi i działaczowi ukraińskiej mniejszości. Osobie o najwyższej kulturze osobistej, zwolennikowi polsko-ukraińskiego pojednania, który w takim duchu poświęca   swoje życie.

Dobrze, że oczywiste fakty dostrzegła też prokuratura.

 

Sprawę opisywałem szeroko na łamach sierpniowego Kuriera Wnet

Paweł Bobołowicz

 

 

 

Wojna trwa i dotyczy także nas. Jej sprawcą jest Putin – komentarz Pawła Bobołowicza

Nie usypiajmy się marzeniami o pokoju. Jego nie ma od czasu objęcia władzy przez Putina: Czeczenia, Gruzja, Ukraina. Ataki cybernetyczne, przewroty państwowe i morderstwa realizowane przez FSB

Jeszcze wczoraj różni „eksperci” mówili o nic nieznaczącym incydencie, niektórzy o „strzelaninie”, a niektórzy stawiali tezę, że „mała wojenka jest korzystna dla Putina i Poroszenki”. Byli też tacy, co uznawali, że dla Polski też może być korzystna. Pamiętam wypowiedzi ekspertów i uznanych ośrodków analitycznych dosłownie na godziny przed rosyjską aneksją Krymu w 2014 roku. Główna teza: Putinowi się to nie opłaca. Putin tych analiz nie czyta i robi swoje. Potem wyrażamy zaniepokojenie i organizujemy akcje solidarności.

Nikt nie chce wojny. I ostatecznie jak nie dochodzi do realizacji najgorszych scenariuszy, to można się tylko cieszyć. Ale doświadczenie podpowiada, że do nich trzeba się przygotowywać, trzeba upubliczniać fakty, które przecież zatrważają.
Nikt poważny nie ma wątpliwości, że Rosja w każdej chwili może dokonać potężnego uderzenia i jest do niego gotowa. Nikt poważny nie ma też wątpliwości, że my nie jesteśmy jeszcze przygotowani do obrony.

Nie usypiajmy się marzeniami o pokoju. Jego nie ma od czasu objęcia władzy przez Putina: Czeczenia, Gruzja, Ukraina. Cybernetyczna wojna każdego dnia, próby przewrotów państwowych, morderstwa dokonywane poza granicami Rosji, przy użyciu broni chemicznej i substancji radioaktywnych. Taka jest rzeczywistość. Wojna trwa, a właśnie teraz zaczyna się jej kolejny etap.

Co do zachowania części polskich polityków, publicystów – wystarczy poczytać prasę z 1920 roku, Nic nowego. Trzeba też pamiętać, że wtedy za oddziałami sowieckiej armii jechał rząd „polskich” komunistów. Wtedy nie dojechał, ale w 1944 roku się to udało. Dzisiaj mógłbym nawet wskazać chętnych na stanowisko premiera takiego rządu.

Paweł Bobołowicz

Ukraina przygotowuje się do zerwania umowy o przyjaźni z Federacją Rosyjską. Co dalej ze stosunkami obu państw?

O przyszłym zerwaniu umowy poinformował prezydent Ukrainy Petro Porosznko. Polecił już Ministerstwu Spraw Zagranicznych podjęcie odpowiednich działań.

Petro Poroszenko zapowiedział zerwanie umowy w piątym roku rosyjskiej agresji przeciwko Ukrainie i po przeszło 4 latach od aneksji Krymu. Według ukraińskiego prezydenta „Umowa o przyjaźni, współpracy i partnerstwie pomiędzy Ukrainą i Federacją Rosyjską” z winy Moskwy dawno stała się anachroniczna. Umowa została podpisana 31 maja 1997 roku i od 1999 roku obowiązywała na 10 lat. Umowa była automatycznie przedłużana, o ile żadna ze stron jej wcześniej nie wypowiedziała.

[related id=”55081″]

Według zapisów umowy: we wzajemnych relacjach została ustanowiona zasada strategicznego partnerstwa; uznano nienaruszalność granic i poszanowanie jedności terytorialne, a także zobowiązano się do niewykorzystywania własnego terytorium przeciwko bezpieczeństwu drugiej strony.

Na ukraińską zapowiedź zareagowała Moskwa. Szef Komisji Dumy ds. Wspólnoty Niepodległych Państw Leonid Kałasznikow stwierdził, że działanie Ukrainy nie spowodują jakiś specjalnych konsekwencji, a z drugiej strony Rosja nie będzie już zobowiązana realizować postanowień zawartych w tym dokumencie prawnym. Według rosyjskiego polityka formalnie prawo do zerwania umowy przysługuje każdej ze stron i powinna ona to ogłosić do końca października tego roku

Portal Ukraińska Prawda przypomina, że  już w styczniu tego roku pojawiły się w rosyjskiej Dumie głosy z propozycją uchylenia umowy w części dotyczącej uznania granic.

 


 

[related id=”58108″]

Ponadto w Poranku WNET nasz korespondent z Ukrainy mówił o Ołehu Sencowie. Jest to ukraiński reżyser, który jest przetrzymywany w rosyjskiej kolonii karnej „Biały niedźwiedź”. Więzienie znajduje się za kołem polarnym. Dzisiaj przypada 108 dzień głodówki Sencowa.

Wczoraj minister kultury Ukrainy Jewhen Niszczuk poinformował w sieciach społecznościowych, że były prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Wałęsa pozytywnie odpowiedział na apel Polskiej Akademii Filmowej, która wystąpiła w obronie Sencowa i zgłosił jego kandydaturę do Pokojowej Nagrody Nobla.

Wałęsa opublikował list, w którym przypomina o nieuczciwym procesie wobec Sencowa i jego pokojowej walce. Były prezydent apeluje do „wszystkich ludzi dobrej woli” o uwolnienie Ukraińca. Jego walkę zaś porównuje do własnych działań, nazywając ją „walką o przyszłość świata”.

Ołeh Sencow podjął głodówkę 11 maja tego roku w obronie wszystkich ukraińskich więźniów bezprawnie przetrzymywanych w rosyjskich więzieniach i wielokrotnie podkreślał, że jego protest nie dotyczy jego własnej osoby. Sam zresztą nie występuje do prezydenta Federacji Rosyjskiej z prośbą o ułaskawienie.

Ołeh Sencow został aresztowany przez Rosjan 11 maja 2014 roku na Krymie pod zarzutem planowania działań terrorystycznych. Z Krymu został przewieziony do Moskwy gdzie był sądzony jako obywatel Federacji Rosyjskiej wbrew faktom i prawu międzynarodowemu. W sierpniu 2015 roku został skazany na 20 lat kolonii karnej.

Z prośba o ułaskawienie syna wystąpiła do Putina matka Sencowa. Urzędnicy prezydenta Federacji Rosyjskiej uznali, że z taką prośbą może wystąpić jedynie sam skazany i prośbę odrzucili. Podobnie stało się z prośbą o ułaskawienie wystosowaną przez Klemensa – arcybiskupa symferopolskiego i krymskiego kościoła prawosławnego patriarchatu kijowskiego. Również arcybiskup nie został uznany za właściwą stronę do skierowanie prośby o ułaskawienie więźnia.

Na całym świecie trwają akcje na rzecz uwolnienia Sencowa i można się do nich przyłączyć między innymi podpisując petycję z prośba o pomoc w tej sprawie do władz Stanów Zjednoczonych (petitions.whitehouse.gov/petition/save-oleg-sentsov).

By dowiedzieć się więcej o sprawie Ołeha Sencowa można korzystać z hasztagu #SaveOlegSentsov na Twitterze oraz Facebooku.

 

 

Publikacja współfinansowana z projektu „Zapobieganie wywoływaniu napięć w relacji Polski z sąsiadami – StopFake PL” realizowanego przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, będącego zadaniem publicznym współfinansowane przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP w ramach konkursu „Współpraca w dziedzinie dyplomacji publicznej 2018”,
Publikacje wyrażają poglądy autorów i nie mogą być utożsamiane z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP

 

K.T.