Rosnące niezadowolenie i partyjna presja. Dlaczego Starmer stracił poparcie?

Dlaczego Keir Starmer stracił poparcie?

Jak zauważa Elżbieta Królikowska-Avis, sygnały świadczące o osłabieniu pozycji Keira Starmera pojawiały się już od dłuższego czasu. W kampanii wyborczej lider Partii Pracy prezentował się jako polityk umiarkowany, zdolny przyciągnąć również część centrowych i konserwatywnych wyborców.

Zdaniem publicystki wielu Brytyjczyków poczuło się jednak rozczarowanych kierunkiem, jaki obrał później jego rząd.

– Społeczeństwo brytyjskie czuło się trochę oszukane właśnie tym, że nie zostały zrealizowane hasła prezentowane w kampanii wyborczej – podkreślała w rozmowie.

Według Królikowskiej-Avis na pogarszające się notowania Starmera wpływało także rosnące niezadowolenie społeczne oraz coraz większa presja ze strony części polityków Partii Pracy.

Kontrowersje wokół Petera Mandelsona

Jednym z tematów, które regularnie wracały w debacie publicznej, były kontrowersje związane z Peterem Mandelsonem. To jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci brytyjskiej Partii Pracy i bliski współpracownik wielu jej liderów.

Jak przypomina Królikowska-Avis, wokół Mandelsona od lat pojawiały się różnego rodzaju skandale i zarzuty, które negatywnie wpływały również na wizerunek samego Starmera.

– To rzeczywiście duża postać Labour Party, ale jednocześnie polityk, wokół którego od lat pojawiały się kontrowersje – oceniła publicystka.

Zdaniem rozmówczyni dodatkowe emocje wywołała decyzja Starmera o powierzeniu Mandelsonowi funkcji ambasadora Wielkiej Brytanii w Waszyngtonie mimo wcześniejszych zastrzeżeń dotyczących jego działalności.

Wielkie trzęsienie ziemi w Londynie. Rząd Keira Starmera runął, krajem wstrząsnęły dymisje

Karuzela premierów na Downing Street nie zwalnia tempa. Keir Starmer odchodzi po zaledwie dwóch latach od spektakularneg…

„Musiało do tego dojść”

Królikowska-Avis zwraca uwagę, że na decyzję Starmera złożyło się kilka czynników jednocześnie. Wśród nich wymienia spadające poparcie społeczne, krytykę wewnątrz partii oraz sposób reagowania rządu na głośne wydarzenia budzące emocje wśród Brytyjczyków.

Szczególnie dużo kontrowersji wywoływały reakcje władz na protesty organizowane po tragicznych wydarzeniach w Southport. Według publicystki działania rządu były przez część społeczeństwa odbierane jako zbyt stanowcze i nieadekwatne do nastrojów społecznych.

– Musiało do tego dojść – stwierdziła Królikowska-Avis, komentując decyzję o odejściu Starmera.

Kto może przejąć przywództwo?

Wśród nazwisk najczęściej pojawiających się w kontekście sukcesji wymieniany jest Andy Burnham. Polityk przez ostatnie lata pełnił funkcję mera Wielkiego Manchesteru, wcześniej był także ministrem kultury i zdrowia.

Choć nie należy do najbardziej wyrazistych postaci brytyjskiej sceny politycznej, jego nazwisko coraz częściej pojawia się w spekulacjach dotyczących przyszłości Partii Pracy.

– Nigdy nie był osobowością znaczącą pierwszego planu, ale dziś znajduje się wśród najpoważniejszych kandydatów – ocenia Królikowska-Avis.

Ostateczny kształt rywalizacji o przywództwo w partii ma być znany po rozpoczęciu procedury wyboru nowego lidera.

Kryzys brytyjskiej polityki

Zdaniem publicystki problemy Starmera są jedynie częścią szerszego zjawiska obserwowanego w Wielkiej Brytanii od kilku lat. Coraz częstsze zmiany liderów największych ugrupowań mają świadczyć o kryzysie przywództwa i braku polityków o pozycji porównywalnej do dawnych premierów.

– Minął czas gigantów politycznych – mówi Królikowska-Avis, wskazując m.in. na epokę Margaret Thatcher.

Według niej brytyjska scena polityczna pozostaje dziś mocno podzielona, a wyborcy coraz częściej szukają alternatywy dla tradycyjnych ugrupowań. Jednym z polityków, którzy mogą na tym skorzystać, jest Nigel Farage, którego ugrupowanie systematycznie zwiększa swoje poparcie.

Jak podkreśla rozmówczyni, najbliższe miesiące mogą okazać się kluczowe dla przyszłości zarówno Partii Pracy, jak i całej brytyjskiej polityki.