Wybory na Węgrzech jako test unijnej „warunkowości”
Nadchodzące wybory na Węgrzech stały się dla Brukseli i Berlina poligonem doświadczalnym nowej, bezwzględnej polityki „warunkowości”. Unijne elity przestały już nawet udawać bezstronność, a publikowane raporty – m.in. przez Fundację Bertelsmanna – brzmią jak gotowy plan pacyfikacji niepokornego państwa członkowskiego.
Starcie między Viktorem Orbánem a wschodzącą gwiazdą opozycji, Péterem Magyarem z partii Tisza, jest dla unijnych decydentów nie tylko walką wyborczą, ale kwestią politycznego być albo nie być dla ich wizji zintegrowanej Europy. Jak wynika z raportu Bertelsmanna, Bruksela przygotowała dwa scenariusze, ale oba sprowadzają się do jednego: trzymania Węgier na bardzo krótkiej smyczy.
Scenariusz pierwszy: zwycięstwo Orbána i dalsza presja na Budapeszt
W przypadku zwycięstwa Orbána – zgodnie z raportem Fundacji Bertelsmanna – należy spodziewać się „Eurosclerozy 2.0” i dalszej radykalizacji Budapesztu. Propozycja Berlina jest brutalnie prosta: kontynuować blokadę 19 miliardów euro, używać procedury z art. 7 jako bata i traktować środki z programu SAFE jako lewar w negocjacjach.
Strategia ta zakłada maksymalną presję i wypchnięcie Orbána na margines decyzyjny, przy jednoczesnym zmuszaniu go do „konstruktywnego wstrzymywania się od głosu” – nawet za cenę politycznych upokorzeń w rodzaju słynnej „darmowej kawy” podczas szczytów, by nie blokował pomocy dla Ukrainy. To czysty makiawelizm, w którym fundusze unijne stają się narzędziem politycznego szantażu, mającego złamać kręgosłup suwerennej polityki Budapesztu.
