Lwów przygasa, Kijów się zbroi. Pierwsza korespondencja w Radiu Wnet po rosyjskiej agresji w 2022 roku

Posłuchaj całej korespondencji:

W Radiu Wnet 24 lutego 2022 roku to nie było zwykłe wejście na antenę. To był telefon, który od razu brzmiał jak alarm. „Dzień dobry” pada z przyzwyczajenia, ale natychmiast zostaje unieważnione: „ciężko powiedzieć, że to jest dobry dzień.” Paweł Bobołowicz mówi o poranku w Kijowie, który pękł przed piątą – pierwsze wybuchy, potem cała seria. Przez chwilę jeszcze próbuje się znaleźć racjonalne „może”: dywersja, drony, coś punktowego. I zaraz przychodzi zderzenie z prawdą: to rakiety spadły na stolicę Ukrainy.

Na początku rozmowy otwiera się też druga rama – polityczna i prorocza, wypowiedziana bez ozdobników: „Świętej pamięci Lech Kaczyński miał rację. Najpierw Gruzja, potem Ukraina…” W tym jednym zdaniu mieści się poczucie, że oto właśnie spełnia się scenariusz, przed którym ostrzegano, a którego i tak nie dało się sobie wyobrazić o piątej rano.

https://wnet.fm/2026/02/24/cztery-lata-pelnoskalowej-wojny-bobolowicz-antoniuk-i-zak-to-byl-atak-na-caly-zachod/

Kijów w pierwszych godzinach jest jednocześnie pusty i zatkany. Sklepy „pomału” się otwierają, jakby miasto próbowało udawać normalność. I jest obraz, który wraca w każdej wojnie: gigantyczna kolejka do stacji benzynowej. Paliwo staje się biletem do ruchu – albo do ucieczki.

Niebo nad Kijowem szybko się zamyka. Lotnisko już nie działa, ewakuacja była wcześnie. Za to działa metro – i ta informacja brzmi jak ulga, bo metro jest teraz czymś więcej niż transportem: schronem. Wojna zmienia funkcje rzeczy, zanim człowiek zdąży zmienić sposób myślenia.

W tej samej korespondencji pojawia się Lwów: mniej wybuchów, więcej ciemności. Na blokowiskach mało świateł w oknach, jakby całe rodziny wyjechały naraz. Kolejka do granicy z Polską robi się osobnym światem – z nerwami, przepychankami i poczuciem, że czas przestał mieć zwykłą miarę: przez godzinę i czterdzieści minut samochód przesuwa się o dziesięć metrów.

A potem głos z Kijowa Dmytra Antoniuka przenosi tę opowieść z „co się dzieje” na „co ludzie robią”. Jest 14:38, stoi w kolejce do obrony terytorialnej. Chętnych jest tylu, że brakuje broni, ale dowożą. „Ludzie wcale nie witają Rosjan z kwiatami, no chyba, że będą to kwiaty na ich grobach.” W kolejce – kilkaset osób w jednym punkcie. Niektórzy wracają drugi raz, bo poprzedniego dnia zabrakło karabinów.

Ta pierwsza korespondencja Radia Wnet nie była relacją z frontu – była relacją z chwili, gdy wojna wchodzi do codzienności. Z wybuchami przed piątą, metrem–schronem, kolejką do benzyny i kolejką po broń. Z ciszą w oknach Lwowa i korkiem, który przestaje być korkiem, a staje się nieruchomą ucieczką. I z tym zdaniem, które na starcie ustawiało wszystko: „Najpierw Gruzja…” – a teraz, niestety, Ukraina.

/ad