70 proc. Brytyjczyków uznanych za radykałów? Kryzys liberalnego konsensusu na Wyspach

Symbolem tego kryzysu stała się… rządowa gra edukacyjna, która niechcący ujawniła skalę zmiany nastrojów społecznych.

Cenzura czy reakcja na radykalizację?

Dr Przemysław Biskup podkreśla, że w Wielkiej Brytanii formalnej cenzury jeszcze nie ma, ale istnieją wyraźne tendencje w tym kierunku. Rządowe działania są odpowiedzią m.in. na realny problem radykalizacji w mediach społecznościowych, szczególnie wśród młodych ludzi.

Wpływ mediów społecznościowych na radykalizację debaty jest realnym problemem, szczególnie groźnym dla ludzi młodych, którzy nie mają jeszcze krytycznego zmysłu

mówi politolog.

Jednocześnie ekspert ostrzega, że rozszerzanie definicji mowy nienawiści, w tym próby wprowadzenia legalnej definicji islamofobii, może prowadzić do niebezpiecznego zawężenia debaty publicznej.

To wprost wpływa na zakres dyskursu i rodzi bardzo poważne zagrożenia

Rządowa gra i niechciany bohater

Symbolem napięć między władzą a społeczeństwem stała się sponsorowana przez rząd gra edukacyjna „Ścieżki”, skierowana do młodych Brytyjczyków. W zamyśle miała promować „pożądane postawy obywatelskie”, jednak efekt okazał się odwrotny.

Negatywną bohaterką gry jest młoda biała Brytyjka, broniąca tradycyjnej tożsamości narodowej i pozytywnej roli brytyjskiej historii.

Postać, która miała symbolizować reakcyjne i niepożądane wartości, okazała się kimś, z kim utożsamia się większość graczy

tłumaczy gość „Odysei Wyborczej”.

Jak zauważa ekspert, poglądy uznane w grze za radykalne są w rzeczywistości mainstreamowe dla 70–80 proc. Brytyjczyków.

Niemcy między triumfem a kryzysem. Fedorska: nie chodzi o sympatię do von der Leyen, lecz o geopolityczny rewanż

Upadek starych partii, wzrost Farage’a

Najbardziej widocznym skutkiem tych procesów jest rozpad tradycyjnego systemu partyjnego. Partia Pracy i Konserwatyści, które przez dekady dominowały na scenie politycznej, dziś łącznie gromadzą w sondażach ok. 30 proc. poparcia.

Obie partie przeżywają jednoczesną zapaść, mimo że Partia Pracy ma rekordową większość parlamentarną przy rekordowo niskim poparciu społecznym

Na tym tle wyrasta ugrupowanie Nigela Farage’a, które stało się najliczniejszą partią pod względem członków i systematycznie przejmuje struktury konserwatystów.

Jednokulturowość zamiast wielokulturowości

Program Farage’a nie zakłada masowych deportacji, lecz odejście od doktryny wielokulturowości na rzecz społeczeństwa jednokulturowego.

Wizja jest inkluzywna etnicznie, ale wymagająca kulturowo: wspólny język, wspólne normy i odrzucenie gettoizacji

Jak podkreśla, proces wieloetniczności jest nieodwracalny, ale sposób jego organizacji stanie się kluczowym sporem politycznym nadchodzących lat.

/awk

Wysłuchaj całej rozmowy już teraz!