Wiersz o Polsce, mojej Ojczyźnie – 11 listopada 2025

W mojej Ojczyźnie – ziemia drży od zawsze,

Czuję jej płacz pod stopami, jak głos

Starych drzew, które pamiętają modlitwy umierających

Zamknięte w korzeniach jak w bursztynie pamięci.

Dziś Jej majętność sprzedana na pstrym koniu koterii!

A wy, co kradniecie z kieszeni ludzi,

Jesteście jak kruki nad zbożem –

Rozsypujecie sny i ziarna obracacie w popiół.

Cierpienie skryte, uwięzione w zbroi uśmiechów,

Wolność? Nie! To srebrnik, co błyszczy w dłoni Judasza.

O, Polska, matko moja! –

Twoje serce bije w rytmie dzwonów zakopanych w ziemi,

Dziadowie twoi byli ogniem, co palił mrok,

Z popiołów tworzyli niebo, z ruin – psalm nadziei.

A teraz? W czasie pokoju – w tej cichej śmierci –

Twoje skarby sprzedane jak sen w lombardzie świata,

Władcy o dłoniach jak szkło – kruchych i zimnych,

Nie widzą, że w każdym groszu błyszczy łza i kropla krwi.

A jednak pachniesz jak wiosna po deszczu,

Jak wolność, którą złożyliśmy na ołtarzu złotego cielca historii.

Czuję, jak krew twoja – rzeka wiecznego trwania –

Przepływa przez nas, śpiewając pieśń o zdradzie i miłosierdziu,

ale i o zwycięstwie wiekuistym.

Niech zstąpi na nich gniew twój, Boże,

Niechaj skruszy serca z kamienia i lęku.

Niech przypomną sobie, że byliśmy iskrami

w burzy, co chciała zgromić piekło.

Ale ja wierzę, choć na przekór czasom,

Że ta ziemia ma w sobie ogień –

Tajemny jak modlitwa w kropli rosy,

Który nie zgaśnie, choćby anioły płakały popiołem.

Polsko! Ojczyzno moja – z Tobą będę,

choćbyś krwawiła w ciszy jak róża pod lodem.

Z każdym oddechem twoim

będę trwał i walczył, aż echo ostatniego dzwonu

rozbije noc i zbudzi dzień.

(c) Tomasz Wybranowski