„Posłani” nie są klasycznym filmem religijnym. To opowieść o świadectwach ludzi, którzy traktują wiarę nie jako deklarację, ale jako realne doświadczenie zmieniające życie. Film pokazuje duchowość zakorzenioną w codzienności, kryzysie, wysiłku i odpowiedzialności.
Centralną postacią filmu jest Michał Ulewiński – młody mężczyzna, który przeszedł przez Polskę ponad 1650 kilometrów, niosąc na ramieniu 15-kilogramowy krzyż. Jego trasa – od Zalewu Wiślanego przez Giewont, Gniezno i Sokółkę – układała się w symboliczny znak krzyża na mapie Polski. Ta droga nie była sportowym wyczynem ani medialnym happeningiem. Była aktem modlitwy, pokuty i zawierzenia.
Historia Michała wzbudziła ogromne zainteresowanie zarówno mediów lokalnych, jak i ogólnopolskich. Relacje z jego drogi pojawiały się w portalach informacyjnych, mediach katolickich i telewizji. Dziennikarze zwracali uwagę nie tylko na sam wysiłek fizyczny, ale przede wszystkim na duchowy wymiar tej pielgrzymki — samotną drogę człowieka, który bez pieniędzy i zabezpieczeń przemierza kraj, modląc się za Polskę i spotykanych ludzi. W wielu relacjach powracał motyw spontanicznej pomocy otrzymywanej od nieznajomych oraz niezwykłych spotkań, które zmieniały charakter tej wędrówki z osobistego wyzwania w doświadczenie wspólnoty i wiary.
Najciekawsze w „Posłanych” jest jednak to, że film pokazuje nową twarz męskiej duchowości. Nie jest to religijność prywatna i zamknięta. Wręcz przeciwnie – mężczyźni modlą się publicznie, tworzą wspólnoty, podejmują wyrzeczenia i mówią o wierze bez ironii i dystansu. Film pokazuje środowiska takie jak Męski Różaniec czy Wojownicy Maryi – ruchy, które w ostatnich latach zaczęły przyciągać tysiące mężczyzn w Polsce i poza jej granicami.
