Andrzej Poczobut wyszedł na wolność. Tak wyglądała wymiana 5 za 5 z Białorusią

Wymiana więźniów Polska–Białoruś. Co naprawdę się wydarzyło

Wymiana więźniów między Polską a Białorusią w formule 5 za 5 była wydarzeniem niespodziewanym i trzymanym w ścisłej tajemnicy. Najważniejszy efekt jest jednak bezdyskusyjny – wolność odzyskali ludzie przetrzymywani w białoruskich więzieniach, w tym Andrzej Poczobut.

– To jest wydarzenie dość nieoczekiwane, trzymane w tajemnicy, jak to w takich sytuacjach, więc za dużo nie wiem. Przede wszystkim bardzo się cieszę, że jest wolność – mówi Aleksy Dzikawicki.

Rozmówca podkreśla, że w dyskusjach o politycznych kosztach takich operacji łatwo zgubić najważniejszą perspektywę – ludzi, którzy latami byli przetrzymywani w ciężkich warunkach.

– Za każdym razem jak słyszę rozmowy o tym, czy to się opłacało, polecam porozmawiać z tymi, którzy po kilku latach opuścili reżimowe więzienie. To często są młodzi ludzie, którym zabrano kawałek życia za nic – zaznacza twórca kanału Belarus Tomorrow.

Nagroda SDP dla Andrzeja Poczobuta. Żona dziennikarza: to dla niego spełnienie zawodowe

Oksana Poczobut o znaczeniu wsparcia społeczności dziennikarskiej dla jej aresztowanego męża oraz o tym, co na temat jeg…

Andrzej Poczobut uwolniony. Dlaczego był tak ważny

Uwolnienie Andrzeja Poczobuta nie było przypadkowe ani oczywiste. Jak wynika z rozmowy, przez długi czas nie znalazł się on w grupach wcześniej wypuszczanych więźniów politycznych.

– Dla dyktatora Andrzej był bardzo cennym aktywem, bo Łukaszenka handluje więźniami politycznymi, to jest dla niego towar – mówi Aleksy Dzikawicki.

To właśnie dlatego jego nazwisko nie pojawiało się w wcześniejszych falach uwolnień, mimo że wypuszczano dziesiątki, a nawet setki innych osób. Reżim traktował go jako kartę przetargową w relacjach z Polską.

– Łukaszenka bardzo chciał, żeby Warszawa w jakiś sposób się ukłoniła, żeby poszła na ustępstwa, nie tylko w sprawie przejść granicznych, ale też gestów politycznych – wskazuje gość „Popołudnia Wnet.

W tle pojawiał się również element propagandowy – nacisk na to, by więźniowie zwracali się do niego z prośbami o ułaskawienie.

– Łukaszenka bardzo lubi podkreślać, że ktoś się do niego zwraca jako do „dobrego cara”. Andrzej, z tego co wiadomo, nie kajał się i nie pisał takich podań – podkreśla rozmówca Mikołaja Murkocińskiego.

Polityczna gra i realna wolność

Choć wymiana więźniów jest częścią szerszej gry politycznej, jej efekt pozostaje konkretny i namacalny – ludzie wychodzą na wolność.

– To jest oczywiście wynik szerszej gry geopolitycznej, ale to, że w jej następstwie uwalniani są ludzie, jest najważniejsze – mówi dziennikarz.

Z relacji wynika, że przełom mógł nastąpić dopiero wtedy, gdy do gry włączyły się Stany Zjednoczone. Wcześniejsze działania, niezależnie od tego, kto rządził w Polsce, nie przynosiły skutku.

– Dopóki nie przystąpili do gry Amerykanie, jak widać, to nie było możliwe – ocenia Aleksy Dzikawicki.

Wymiana więźniów Polska–Białoruś pokazuje więc brutalną logikę relacji z reżimem w Mińsku – ludzie stają się elementem politycznej układanki. Jednocześnie każda taka operacja oznacza dla konkretnych osób koniec wieloletniego dramatu.