Eliza Dzwonkiewicz/ Fot. Piotr Mateusz Bobołowicz
Dzień przed atakiem Eliza Dzwonkiewicz zebrała kierowników wydziałów.
Zapytałam: kto zostanie ze mną, jeśli wybuchnie wojna? To może być bardzo trudny czas”.
Odpowiedź była jednoznaczna.
Usłyszałam: ja zostaję. I kolejni też. Wiedziałam, że nie będę sama
https://wnet.fm/2026/02/24/dniepro-70-km-od-frontu-prof-dyczkowski-zyjemy-walczymy-i-wygramy/
24 lutego nad ranem zadzwonił kierowca jadący do Przemyśla po pączki.
Powiedział: wojna wybuchła. Odpowiedziałam: wracaj natychmiast
Kilka dni wcześniej czarny dym nad rosyjskim konsulatem we Lwowie był sygnałem nadchodzącego zagrożenia.
Konsulat zawiesił rutynową pracę i skupił się na ewakuacji.
Mieliśmy paliwo, gotówkę i listy przewoźników. Nasze konwoje jeździły non stop
podkreśla była konsul. Jak dodaje, w pierwszych dniach wojny najważniejsza była solidarność.
Nie było podziałów. Wszyscy byliśmy równi i zjednoczeni
/awk
Wysłuchaj całej rozmowy już teraz!
