Pisarka Agnieszka Cubała: „Ja wiem, że jest powstanie. Jeśli te sanki są potrzebne, to niech idą na tę barykadę”

W ostatniej rozmowie w Poranku WNET nadawanym z Warszawy w dzień 73. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego Piotr Dmitrowicz rozmawiał z pisarką Agnieszką Cubałą, która opowiedziała o codzienności żołnierzy walczących w powstaniu oraz o różnych postawach i emocjach ludności cywilnej.

Powstańcy musieli zmagać się z wieloma mniej i bardziej prozaicznym problemami. Jednym z nich był na przykład problem braku wody. Niemcy w połowie sierpnia odcięli do niej dostęp. Jeden z powstańców wspominał, że miał na cały dzień jeden litr wody – tyle musiało mu starczyć, żeby się napić i zadbać o higienę. Dostępność wody, żywności, ubrań i przede wszystkim niepokój o los najbliższych towarzyszyły walczącym w powstaniu na co dzień. [related id=32778]

Na początku powstania była radość, euforia, chęć wyrównania rachunków z Niemcami. Nie było przy tym wątpliwości, czy walczyć. Dziwić mogą dzisiaj stawiane młodym Polakom pytania, czy poszliby do powstania warszawskiego – Polacy 73 lata temu nie wahali się.

Negatywną emocją, która towarzyszyła powstańcom, było wielkie rozczarowanie, że brakuje broni i amunicji. Powstańcy „to byli jednak ludzie młodzi, byli razem, nie mieli co prawda takiego uzbrojenia, o jakim marzyli, ale jakąś broń mieli, nie byli bezbronni”. Wspólny zryw i aktywny opór to była potężna siła.

Inaczej powstanie przeżywała ludność cywilna. Na początku również przeżywała euforię, starała się, jak to tylko możliwe, wspomóc powstańców. Starsze panie przychodziły na ich pozycje, przynosiły herbatę i kanapki. Relacje z pierwszych dni powstania są pełne opisów takich zdarzeń. Później jednak było coraz trudniej i morale zaczęło spadać.

Zapraszamy do wysłuchania całej rozmowy w Poranku WNET. Rozmowa z Agnieszką Cubałą w ósmej części Poranka, a w niej także konkretne przykłady postaw warszawiaków w powstaniu.

JS