Wkoło Gazonu: Zamek Broniszów i jedna z najpiękniejszych sal renesansowych w Polsce

W Broniszowie, na pograniczu Dolnego Śląska i województwa Lubuskiego, stoi zamek, który przez stulecia był świadkiem historii, a dziś znów tętni życiem. Cezary Lusiński – dyplomata, pasjonat historii i kultury – wraz z siostrą od piętnastu lat przywracają mu dawny blask.

To opowieść o miejscu, gdzie ruina stała się domem, o pracy, która jest jednocześnie misją i radością, oraz o otwartości na dzielenie się owocami swojej pracy i tym miejscem:

„Brama we dworze zawsze była, zwykle oddzielała dwór od pól. U nas nawet otwartej bramy nie ma – a gdyby była, to zawsze otwarta.”

Zamek w Broniszowie odzyskuje swoje piękno krok po kroku – z troską o każdy detal, z szacunkiem dla historii i z pomocą przyjaciół. Tu spotykają się muzyka i codzienność, sztuka i rozmowa przy stole, historia i współczesność.

„Robimy to z pasją, z zapałem. Chcemy pokazać, że dwór był zawsze nośnikiem nowoczesności, kultury, i że może nim być także dziś.”

Na murach zamku w Broniszowie historia zapisała się także w warstwach tynku. Pod barokową „sukienką” odkryto renesansowe sgraffita – misterną dekorację sprzed czterech stuleci. Jak mówi gospodarz:

„Tutaj widzi Pani odrestaurowane sgraffito. To była dekoracja renesansowa, której resztki wyłaniały się spod późniejszej sukienki barokowej.”

Na jednej ze ścian zachował się nawet napis z 1606 roku:

„Der große Kunst – wielka sztuka.”
To słowa artysty, który – jak dodaje Cezary Lusiński – „miał przeświadczenie, że to, co tworzy, jest wielką sztuką”.

I rzeczywiście, po wiekach widać, że miał rację – dziś te odkryte fragmenty są jak oddech przeszłości, który nadaje zamkowi duszę.

W tych murach rozbrzmiewa muzyka Chopina i Paderewskiego, odbywają się koncerty, wystawy i podwieczorki literackie. Ale to także zwykły dom, w którym pachnie ciasto, słychać kroki na drewnianych stropach, a pies czeka na wyjście na spacer.

„To jest po prostu normalne życie, jak w każdym innym miejscu – tylko w zamku.”

Zamek w Broniszowie to więcej niż budynek – to znak ciągłości. To przykład, że dziedzictwo można nie tylko zachować i pielęgnować, ale i kontynuować.
To miejsce, do którego – jak mówią jego gospodarze – „zawsze chce się wracać.”

Posłuchaj także:

Wkoło Gazonu: Pałac w Grodkowicach i historia rodu Żeleńskich