FUZZRAMEN TOUR i album „Escape from Egoland”. Rytuał ucieczki ACID SITTER nabiera prędkości

Album, nad którym zespół pracował przez dwa lata, jest efektem konsekwencji, eksperymentów i zbiorowego zaangażowania. Klimczak nie ukrywa, że dla grupy ogromne znaczenie ma odbiór słuchaczy – nie jako powierzchowny sukces, lecz jako potwierdzenie, że ich muzyczna narracja trafia do odbiorców gotowych na coś więcej niż łatwą rozrywkę.

Tutaj do wysłuchania rozmowa z Rafałem Klimczakiem (AcidSitter):

„Escape From Egoland” jawi się jako dzieło wymagające, ale jednocześnie nagradzające uważność – swoista mapa ucieczki, która prowadzi nie tyle od świata, co w głąb siebie.

Równolegle z premierą płyty zespół przygotowuje się do wymagającej trasy koncertowej. Rozpoczynają w Czechach, następnie odwiedzą kilka włoskich miast, by później wrócić do Polski. Intensywność tournée, bo koncerty niemal każdego dnia, oznacza zmęczenie, ale i bezpośredni kontakt z publicznością, który dla AcidSitter pozostaje kluczowy. To na scenie ich muzyka nabiera pełnego wymiaru, a energia między zespołem a słuchaczami staje się częścią samego utworu.

Co istotne, zespół nie zamierza ograniczać się do grania sprawdzonego materiału. Już teraz w sali prób powstają nowe kompozycje, a Rafał Klimczak, głos formacji otwarcie przyznaje, że lubi testować świeże pomysły na żywo. To podejście dość ryzykowne z marketingowego punktu widzenia – dodam, wpisuje się jednak w ich filozofię ciągłego ruchu i rozwoju. Nowy materiał, określany żartobliwie jako „AcidSitter 3.0”, ma zadebiutować właśnie podczas nadchodzącej trasy.

Szczególne miejsce w rozmowie zajęła warstwa tekstowa twórczości zespołu, zwłaszcza utwór „Psychopomp”. Inspiracją stał się tu symbol przewodnika dusz. Motyw obecny w psychologii analitycznej i mitologiach świata. Klimczak natrafił na niego przypadkowo, przeglądając książkę o symbolach, jednak odkrycie to szybko przerodziło się w fundament całej koncepcji albumu.

„Psychopomp” staje się figurą przejścia. Gdzieś między stanami świadomości, między ego a wspólnotą, między chaosem współczesności a próbą odnalezienia sensu. Teksty AcidSitter nie są łatwe ani jednoznaczne. Mają prowokować, zmuszać do refleksji i przede wszystkim otwierać przestrzeń interpretacji.

Nie bez znaczenia dla brzmienia zespołu jest także jego międzynarodowy charakter. Jedną z kluczowych postaci jest japoński gitarzysta Tetsuya Nara, który od lat mieszka w Krakowie. Jego droga do zespołu była efektem naturalnego przenikania się środowisk muzycznych i wspólnej pasji. Spotkanie podczas pandemii przerodziło się w twórczą współpracę, a jego wkład, zarówno techniczny, jak i artystyczny, wyraźnie wzbogacił brzmienie grupy.

Na zakończenie rozmowy Rafał Klimczak podkreślił, jak ważna jest obecność publiczności na koncertach. W czasach, gdy muzyka bywa konsumowana głównie cyfrowo, bezpośrednie doświadczenie występu na żywo nabiera szczególnego znaczenia.

AcidSitter nie grają psychodelii — oni ją praktykują. Ich ostatni album sprzed roku„Escape From Egoland” to nie tylko płyta, ale pełnoprawny rytuał przejścia: odrzucenia ego, iluzji i współczesnych lęków. Nagrany na taśmę pod okiem Maćka Cieślaka materiał pulsuje organiczną chropowatością, a zamiast wygładzenia dostajemy brud, gęstość i napięcie. „Killegos Attack!” uderza nagle, „Doomscroller’s Blues” sączy się jak niepokój przewijany w nieskończoność, „Psychopomp” brzmi jak obrzęd wyjęty poza czas, a „Look at the Sun” domyka całość mantrą oczyszczenia. To muzyka wymagająca, ale taka, co nagradza wytrawnego słuchacza.

W tym samym duchu zespół rusza w trasę FUZZRAMEN TOUR, łącząc siły z włoskim Sharasad. Wiosenna podróż obejmuje Czechy, Włochy i Polskę, prowadząc od Lublina przez Rimini i Pragę aż po finał w Warszawie, gdzie AcidSitter zagrają u boku Acid Mothers Temple. Na scenie — jak zawsze — trans, intensywność i międzynarodowa alchemia: Filip Franczak, Rafał Klimczak, Tetsuya Nara i Tomek Głuc. To nie jest zwykła trasa. To ruch. I zaproszenie, by wejść w niego razem z nimi.

AcidSitter nie ukrywają, że ich ambicją jest dalszy rozwój i docieranie do coraz szerszego grona odbiorców – zarówno w Polsce, jak i za granicą.

Ta historia nie jest więc jedynie opowieścią o zespole i płycie. To zapis drogi – od pomysłu, przez symbol, aż po scenę – która pokazuje, że muzyka wciąż może być przestrzenią poszukiwania, niepokoju i przemiany.

Tomasz Wybranowski