Joanna Ciechanowska o sztuce, Londynie i galerii POSK

Joanna Ciechanowska, dyrektor londyńskiego Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego, wraca w rozmowie do jednego z głośniejszych epizodów swojej kariery. Wspomina okładkę płyty Bonnie Tyler i moment, w którym jej prace zaczynają być szerzej zauważane.

„Ta okładka, ta ilustracja tej okładki wisiała w Cooper Hewitt Museum w Nowym Jorku i później oczywiście posypały się inne projekty”.

Artystka podkreśla, że galeria POSK żyje intensywnie i jest wypełniona programem na wiele miesięcy do przodu. Wśród ostatnich wydarzeń wymienia wystawę syna Andrzeja Panufnika, która przyciąga duże zainteresowanie publiczności.

„Siedem grzechów głównych” i sztuka wyrastająca z pamięci

W rozmowie mocno wybrzmiewa także temat cyklu „Siedem grzechów głównych”, który Joanna Ciechanowska rozwija od lat. Jak przyznaje, to pomysł bardzo osobisty, związany z dzieciństwem, religijnym wychowaniem i wojenną historią rodziny.

„Bez przerwy coś z tą wiarą, z tymi grzechami mi się po głowie kręci”.

~ zauważa artystka. Jedna z prac z tego cyklu, przedstawiająca obżarstwo, trafia w tym roku na prestiżową Summer Exhibition w Royal Academy of Arts w Londynie. Sama artystka przyznaje, że nie tego obrazu spodziewała się w tym miejscu, ale ostatecznie właśnie on został zauważony.

POSK, młodzi artyści i Londyn jako „kochany potwór”

Joanna Ciechanowska opowiada też o młodych polskich artystach w Wielkiej Brytanii. Jak mówi, wielu z nich studiuje dziś w Londynie, zgłasza się do galerii i chce pokazywać swoje prace. Ważną rolę odgrywa tu działające od lat 50. Association of Polish Artists in Great Britain.

W końcowej części rozmowy artystka wraca również do własnych doświadczeń życia za granicą – od Iranu z końca lat 70. po współczesny Londyn. O stolicy Wielkiej Brytanii mówi krótko, ale bardzo obrazowo:

„Londyn to jest taki piękny, kochany potwór”.

W rozmowie pojawiają się także wątki podróży do Hongkongu, Egiptu i Iranu, a także pomysłów artystki na rysowane „opowieści z metra”. Najmocniej wybrzmiewa jednak jedno: sztuka Joanny Ciechanowskiej wyrasta zarówno z osobistej pamięci, jak i z wieloletniej obserwacji świata.