Piotr Mateusz Bobołowicz / Spod Kapelusza / Vilcabamba: To jest kraj dla starych ludzi i wszystkich przybyszów

Od jednej osoby dowiedziałem się, że w zeszłym roku doszło do kilku porwań, napadów i mordów na ekspatach. Nie potrafiła mi jednak powiedzieć nic więcej. Ktoś inny, z kim rozmawiałem, zasugerował, że to nie były przypadkowe ofiary – sugerował porachunki gangsterskie. Dopiero Joy, Amerykanka mieszkająca w okolicach Vilcabamby od czterdziestu lat, rozjaśniła mi nieco sprawę.

Zdarzyło się rzeczywiście jakiś czas temu kilka takich sytuacji. Para Amerykanów została porwana przez ludzi, którzy wcześniej u nich pracowali. Uwolniono ich i zmuszono, by poszli do banku wypłacić pieniądze na własny okup. Bandyci grozili im i zabronili kontaktów z policją. Oczywiście napadnięci zignorowali groźby. Policja zachowała się bardzo profesjonalnie. Ujęto sprawców przy odbieraniu okupu, a nagrane rozmowy telefoniczne pozwoliły na dosyć sprawne posłanie ich za kratki.

Został zamordowany pewien człowiek – podobno uciekł z wybrzeża, gdzie zamieszany był w ciemne interesy. Dwoje innych ludzi zginęło, bo wdali się w spór z człowiekiem poszukiwanym za morderstwo w Amazonii. Sprawa skończyłaby się przed sądem, a tamten trafiłby za kratki. A że ekwadorskie prawo przewiduje 15 lat więzienia za zabójstwo, niezależnie od ilości ofiar, przestępca nie miał nic do stracenia.

Ostatnia sprawa była dosyć dziwna. Napadnięto włoskie małżeństwo w ich domu. Mężczyznę ciężko pobito, kobieta odniosła symboliczne obrażenia. Cała kwestia wydaje się dosyć podejrzana – ofiary milczą o sprawie, nie próbowały przedsięwziąć żadnych kroków prawnych.

Wszystkie te sytuacje sprawiły jednak, że wielu gringos, skuszonych wcześniej obietnicą długiego życia, porzuciło Vilcabambę.

Standardowy pojazd transportowy w Ekwadorze

Dolina długowieczności

Vilcabamba reklamuje się jako dolina długowieczności. Przyjezdnych wita zdjęcie uśmiechniętego, pomarszczonego staruszka i hasło: „Dodaj lat do swojego życia, dodaj życia do swych lat”. Podobno niektórzy dożywają tu stu dwudziestu lat, a liczni setki. No właśnie, podobno. Tak było jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Teraz jest to coraz rzadszy widok. Przed kilku laty obowiązywał przez jakiś czas zakaz przeprowadzania wywiadów ze staruszkami bez odpowiedniego zezwolenia władz. Oczywiście płatnego. Wszystkie pieniądze szły do kieszeni kogoś z ówcześnie rządzących.

Katarzyna, Polka mieszkająca w Ekwadorze od czterech lat, wymieniła jako główny powód swojego przyjazdu zdrowie. Czuje się lepiej, jedząc lokalne produkty, pijąc tutejszą wodę i oddychając andyjskim powietrzem, niż czuła się, mieszkając wcześniej w USA. Mówi, że żywność jest bardziej naturalna, bardziej sycąca, prawdziwsza. Opinie się powtarzają. Głównym wydarzeniem w życiu miasteczka jest targ organiczny w weekendowe poranki. Obok lokalnych rolników spotkać można też Adrianę z USA, sprzedającą kozie sery, które produkuje wraz ze swoim mężem Polakiem, czy małżeństwo krisznowców z Kazachstanu, którzy za „co łaska” karmią wegańskimi potrawami serwowanymi w liściu bananowca.

Banany na targu organicznym